Alice’s adventures in wonderland, through the looking glass

Boekverslag 3 van Anne

1. Beschrijvingsopdracht.
a) Complete titelbeschrijving:
L. Carroll, Alice’s adventures in wonderland, through the looking glass. Londen 1962 (eerste druk)
(het zijn twee apart uitgebrachte boeken gebundeld in één)
b) Motivatie van boekkeuze:
Ik heb gekozen voor dit boek, omdat ik als kind de film die van dit boek is gemaakt (Alice in Wonderland) grijs heb gedraaid. Ik had nog nooit het boek waarop deze film gebaseerd was gelezen, dus leek me het de uitgelezen kans om dit voor het onderdeel literatuur te lezen. Daarnaast hou ik erg van fantasierijke kinderverhalen van schrijvers als Lewis Carroll, Roald Dahl en C.S Lewis waarin de hoofdpersonen zich laten meeslepen door hun verbeelding en waarin dingen gebeuren die in het echt niet kunnen gebeuren.
c) Korte weergave van de inhoud:
Ik kwam er pas tijdens het lezen van dit boek achter dat het boek bestaat uit twee verhalen waarin hoofdpersoon Alice in voor komt. Ik zal dus van beide verhalen een korte samenvatting geven. Dit doe ik aan de hand van de indeling van de hoofdstukken.

Boek I:Alice’s adventures in wonderland
-Down the rabbit-hole: Alice volgt een wit pratend konijn met een zakhorloge zijn hol in en komt in grote hal terecht.
-The pool of tears: Het konijn verdwijnt door een heel klein deurtje en Alice is te groot. Na het eten van een cakeje wordt ze nog groter, en als ze een flesje leeg drinkt word ze zo klein dat ze niet meer bij de sleutel van de deur kan. Ze begint hard te huilen en veroorzaakt een zee van tranen (letterlijk).
-A caucus-race and a long tale: Als ze in de zee zwemt en uiteindelijk bij land aankomt, komt ze vreemde figuren tegen. Samen met de vreemde dieren en figuren doet ze een spel om weer droog te worden de ‘caucus-race’ en vervolgens verteld een muis een lang verhaal ‘tale’ waarbij een woordgrap wordt gemaakt door Alice dat hij ook een lange staart heeft ‘tail’.
-The rabbit sends in a little bill: Alice komt terecht in het huis van het witte konijn dat ze volgde. Als ze weer een cakeje eet groeit ze weer groot, dit keer zo groot dat ze haast niet meer in het huis past en iedereen denkt dat ze een monster is. Hagedis Bill moet ‘het monster’ het huis uit jagen. Ondertussen drinkt Alice weer uit een flesje en ze wordt weer kleiner.
-Advice from the caterpillar: Alice ontmoet een blauwe duizendpoot die pijp rookt en moeilijke vragen stelt. “Wie bent u?” Maar dat is juist een vraag waarop Alice geen antwoord meer weet omdat ze al zo vaak die dag van grootte was veranderd en in een geheel andere wereld terecht was gekomen.

-Pig and pepper: Alice ontmoet de hertogin van het rijk die een baby op de schoot heeft. De kok in het huis gooit met pannen in het rond en in het hele huis hangt een walm van peper. Plotseling begint de baby erg veel op een varkentje te lijken en loopt hij niet veel later weg op pootjes en heeft een snuit en krulstaart gekregen. Ook heeft de hertogin een grijnzende “Cheshire cat” die kan verdwijnen in het niets.
-A mad tea-party: Volgens de hoedenmaker is het altijd theetijd, zijn horloge is namelijk stil blijven staan op 6 uur, in zijn tuin staat een hele grote tafel met allemaal theekopjes en elke keer schuift hij met zijn gezelschap een plaatsje op zodat hij niet hoeft af te wassen. Hij legt Alice allerlei vreemde en onoplosbare raadsels voor.

-The queen’s croquet ground: op aanraden van de “Cheshire cat” bezoekt Alice de koningen, de koningin van de harten kaarten nodigt haar uit voor een potje croquet. Ze slaan met een flamingo een bal weg die wordt gevormd door een opgekrulde egel. De poortjes worden gevormd door speelkaarten. De koningin laat iedereen onthoofden die haar tegenspreekt.
-The mock turtle’s story: De koningin stuurt Alice naar een griffioen. Deze neemt haar mee neemt naar een schildpad die erg triest is en van verhalen vertellen houdt. Hij klaagt veel en is erg gevoelig.
-The lobster quadrille: de schildpad verteld over een dans genaamd ´The lobster quadrille’ waarbij kreeften de zee in worden gegooid en de deelnemers erachteraan moeten zwemmen. Het is een ingewikkelde dans, maar de uitleg wordt onderbroken door de koningen die roept dat Alice moet komen omdat een belangrijke rechtszaak gaat beginnen.
-Who stole the tarts?: De rechtszaak gaat over de gestolen taarten van de koningin en de verdachten, waaronder de hertogin en de hoedenmaker, worden streng ondervraagd door de koning. Ook Alice is verdachte, maar ze is plotseling weer groot gegroeid en torent ver boven alle vreemde figuren uit.)
-Alice’s evidence: Alice groeit en groeit en raakt tevens in een felle discussie met de koningin en koning. Het hele pak levende speelkaarten komt opeens boos uit de lucht vallen en valt over Alice heen. Ze schrikt plotseling wakker en beseft dat haar avonturen in Wonderlandslechts een droom waren.

Boek II Through the looking glass

-Looking-glass house: Alice komt terecht in de wereld die je ziet als je in de spiegel kijkt. Een wereld die bestaat uit een groot levend schaakspel en met hun eigen taal en schrift.
The garden of live flowers: Alice bezoekt een prachtige tuin met pratende bloemen. De bloemen leveren kritiek op Alice en zien haar als een wandelende plant. Ze komt de rode koningin uit het schaakspel tegen en deze benoemt haar tot haar pion.
-Looking-glass insects: Als Alice alleen op onderzoek uit gaat komt ze allerlei vreemde insecten tegen. Bijvoorbeeld bijen in de vorm van een olifant, een bread and butterflies, een vlieg die gemaakt is van plumpudding en een rocking-horse fly. Vervolgens komt ze terecht in een bos waar de dingen geen naam hebben en in opdracht van de rode koningin gaat ze opzoek naar Tweedledum en Tweedledee.
-Tweedledum en Tweedledee: Alice ontmoet de tweeling Tweedledum en Tweedledee die erg van verhalen vertellen houden. Ze vertellen haar het verhaal van “The walrus and the Carpenter” die samen op oesterjacht gaan. Ook vertellen ze Alice dat ze niet echt bestaat, maar dat ze slechts een persoon uit de droom van de rode koning is. Als de koning wakker wordt, zou Alice verdwenen zijn. Hier wordt Alice erg verdrietig van, maar een ontmoeting met de witte koningin stemt haar weer vrolijk. Deze koningin verteld dat de tijd in de “Looking-glass World” achteruitgaat.

-Wool and Water: Alice verlaat het bos en komt in een winkel terecht met een breiend schaap. Het is geen normale winkel, want als Alice iets van de schappen wil pakken verschuift het voorwerp steeds een schap hoger, net zolang totdat het voorwerp door het plafond heen verdwijnt. In de winkel komt plotseling een meer te voorschijn en Alice roeit het breiende schaap in een roeiboot rond met als roeispanen de breipennen. Uiteindelijk koopt Alice een ei en de winkel veranderd dit keer in een bos waarin ze een ei balancerend op een muurtje ziet zitten.
Humpty Dumpty: Het ei dat balanceert op het muurtje is Humpty Dumpty. Hij houdt ervan om moeilijke en raadselachtige vragen te stellen. Hij verteld Alice over het fenomeen “unbirthday”. Je bent maar een dag in het jaar jarig, de andere dagen zijn je “unbirthday”. Het is moeilijk voor Alice om met dit raadselachtige persoon een conversatie te houden en ze gaat weer verder op avontuur.
-The lion en the unicorn: Ze komt de witte koning tegen en zijn twee Engelsaxische boodschappers Haigha en Hatta. Samen komen ze terecht bij de slag tussen de leeuw en de eenhoorn om de kroon van de witte koning. De strijd wordt afgebroken, omdat de beide heren plumpudding willen ten. Alice moet de plumpudding eerst ronddelen en dan pas snijden, de tijd gaat immers achteruit.
-In my own invention: Alice komt de witte ridder tegen. Het is een aardige maar zeer onhandige ridder, want hij valt om de paar meter van zijn paard af. Hij vond een heleboel dingen uit, die of niet werkten, of die hij nooit testte of die onpraktisch waren. De ridder was echter wel erg trots op al zijn uitvindingen. Samen met de ridder bereikt Alice de plaats waar ze tot koningin zal worden gekroond.
-Queen Alice: Alice zit met haar kroon op haar hoofd tussen de witte en rode koningin die ter ere van haar een diner willen houden. Tijdens dat diner gebeuren opeens een hoop dingen tegelijk: sommige gasten veranderen in gerechten en borden, vorken en borden vormen levende vogels. Het was een en al chaos, gekte en curiositeit en Alice kan er niet meer tegen.

-Shaking: Alice pakt de rode koningin vast en schud haar met grote kracht door elkaar. De koningin wordt steeds kleiner, dikker en zachter met groene ogen- en…..
-Waking: En in plaats van een koningin heeft Alice opeens haar kitten vast.
-Wich dreamed it? Alice denkt dat de rode koningin uit haar droom al die tijd gewoon haar kitten was. Haar andere kitten zou dan de witte koningin geweest zijn. De moederkat, Dinah, zou Humpty Dumpty geweest zijn. Maar was het nou de rode koning die dit alles gedroomd had en kwam Alice slechts in zijn droom voor of was het zij zelf die over dit alles had gedroomd en kwam de rode koningin in haar eigen droom voor?

2. Verdiepingsopdracht.
Een brief aan de hoofdpersoon:

Lieve Alice,

Dromen is heerlijk omdat je je kunt wanen in andere werelden en je dingen mee kunt maken die in het echt niet zouden kunnen gebeuren. Maar heb je nooit het gevoel gehad dat de personen, dieren en andere figuren die je tegen kwam in je droom wel een beetje heel vreemd waren? Bijvoorbeeld de blauwe duizendpoot, die alleen maar onaardige en cryptische vragen stelde? Heb je nooit bijna je geduld verloren en gedacht:” nou is het genoeg!”.? Je geduld werd door sommigen namelijk flink op de proef gesteld. Neem nou de harten koningin die iedereen liet onthoofden die haar tegensprak; hoe kon je zo beleefd blijven? Ik zou denk ik al lang gefrustreerd zijn geraakt!
Ik kan me goed voorstellen dat het spannend moet zijn geweest om zoveel nieuwe dingen tegelijk mee te maken, want de dromen waren net echt, het was net alsof je écht in wonderland was. Het lijkt me vreemd om wakker te worden en te realiseren dat alle figuren die je had ontmoet en die je vertrouwd waren geworden slechts een droom waren.
Je was ook wel erg nieuwsgierig, want ik had gedacht dat je na die ene keer dat je zo extreem groot geworden doordat je een cakeje met het label “eat me” had opgegeten, wel twee keer zou nadenken voordat je weer zomaar een cakeje met zo’n label zou opeten. Het was dan ook niet erg slim om in het huis van het witte konijn opnieuw zo’n cakeje te eten! Wist je wat er zou gaan gebeuren of wilde je uittesten of je weer opnieuw zou gaan groeien?
Ik hoop dat je in vervolg wat beter luisterd naar het advies dat je aan alle anderen geeft, want je komt best vaak in lastige situaties terecht die je had kunnen voorkomen. Maar ik hoop ook dat je nog veel zal dromen en veel avonturen zal meemaken!

Anne

3. Evaluatie.

a. Beargumenteerd eindoordeel:
Ik vond het een erg leuk boek! Ik hou van dromen en dit boek gaat over de droomwereld waarin Alice terecht komt. Zelf heb ik vaak gekke of onverklaarbare dromen dus ik vond het leuk om ook eens in de droomwereld van iemand anders terecht te komen. Het was een magische wereld waarin veel dingen gebeurden die in de realiteit absoluut niet zouden kunnen gebeuren, maar dat is ook wat dit boek zo leuk maakt: je kunt je fantasie de vrije loop laten. Ik kon me goed identificeren met Alice, want in zo'n magische wereld wordt je natuurlijk heel nieuwsgierig en ga je op onderzoek uit. De vele gedichten, woordgrappen en liedjes maken het boek afwisselend en zorgen ervoor dat je met plezier blijft lezen.
b. Oordeel over de verdiepingsopdracht:
De verdiepingsopdracht was niet erg moeilijk, maar ik moest in het begin er wel even goed over nadenken wat ik Alice graag zou willen vragen of vertellen. Uiteindelijk heb ik niet veel commentaar op Alice, maar ik vroeg me wel sterk af waar ze al het geduld vandaan haalde.
c. Wat is verwarrend of onduidelijk aan de verdiepingsopdracht?
Ik vond het moeilijk om te schatten hoe lang de brief moest zijn die ik aan Alice moest schrijven. Voor de rest was de opdracht duidelijk.

"The Rainbow"

The Rainbow by William Wordsworth

My heart leaps up when I behold
A Rainbow in the sky:

So was it when my life began;
So is it now I am a man;
So be it when I shall grow old,
Or let me die!

The Child is father of the man;
And I could wish my days to be
Bound each to each by natural piety

Achtergrondinformatie
William Wordsworth was een bekende romantische dichter, hij beschouwde natuur als zijn god. Voor hem was natuur een belangrijke bron voor het spirituele en kon je door de natuur ‘ontsnappen’ aan alle zorgen van de wereld.
In ‘The Rainbow’ wordt het leven gedragen en gevoed door de natuur. De ik-figuur ziet een prachtige regenboog, hierdoor maakt zij hart een sprongetje ‘leaps up.’ Als kind heeft hij deze ook gezien en diep in zijn geheugen geprint, dus nu beleefd hij hetzelfde plezier aan het zien van deze regenboog als toen hij nog een kind was.
Hij wil dus eigenlijk dat hetzelfde plezier dat hij als kind had, bij hem blijft, ook al is hij nu een volwassen man. ‘So is it now I am a man. So be it when I shall grow old.’ De man zal liever doodgaan dan dat hij het plezier zal moeten missen.
De herinnering aan de regenboog en zijn behaaglijkheid en het zien van deze mooie vorm van de natuur, verbinden zijn kindertijd met het volwassen zijn en het ouder worden. Dus eigenlijk het verleden, heden en de toekomst.
De conclusie van het gedicht is het uitdrukken van een verlangen. De man wil dat elke dag van zijn leven, tot aan zijn dood, gekoppeld wordt met de prachtige en simpele natuur, zoals de regenboog. Zijn trouw aan de natuur en de respect voor de natuur wordt vergeleken met de trouw aan de godsdienst. ‘Bound each to each by natural piety.’

Het gedicht bevat een paradox, een ogenschijnlijke tegenstelling. Dit betekent dat de echte situatie eigenlijk tegen je gevoel of verwachting in gaat.
In dit gedicht lijkt het alsof de volwassen man op zichzelf staat en gewoon terug denkt aan zijn kindertijd. Maar eigenlijk is het zijn kindertijd die de basis is voor al zijn ervaringen als hij volwassen is. Zijn kindertijd heeft hem gemaakt zoals hij nu is. Deze tijd is dus eigenlijk de ‘vader’ die de volwassenen heeft gecreëerd: ‘The Child is the Father of the Man.'

Onze mening
We vinden dit een mooi gedicht. De manier waarop het geschreven is, maakt het gedicht interessant. Het lijkt een simpel gedicht over een man, maar als je zijn achtergrond gaat zoeken ontdek je van alles over zijn kindertijd. Het is de kindertijd die de man heeft gevormd zoals hij nu is. En in die kindertijd had hij voor het eerste een prachtige regenboog gezien, deze blijft voor altijd in zijn herinneringen. Het gedicht bevat dus de zeer belangrijke romantische kenmerken, de natuur en het gevoel. Over de regel: ‘The Child is the Father of the Man’ moest je wel even goed nadenken, maar uiteindelijk weergeeft deze zin de boodschap van het hele gedicht. Verder is het einde mooi, de man hoopt dat elke dag die nog volgen zal, een mooie dag is, vol van natuur (regenbogen).

"Cat in the Rain"

Cat in the Rain by Ernest Hemingway (1899-1961)

There were only two Americans stopping at the
hotel. They did not know any of the people they passed
on the stairs on their way to and from their room. Their
room was on the second floor facing the sea. It also
faced the public garden and the war monument. There
were big palms and green benches in the public garden.
In the good weather there was always an artist with his
easel. Artists liked the way the palms grew and the bright
colors of the hotels facing the gardens and the sea.
Italians came from a long way off to look up at the war
monument. It was made of bronze and glistened in the
rain. It was raining. The rain dripped from the palm
trees. Water stood in pools on the gravel paths. The
sea broke in a long line in the rain and slipped back
down the beach to come up and break again in a long
line in the rain. The motor cars were gone from the
square by the war monument. Across the square in the
doorway of the café a waiter stood looking out at the
empty square.
The American wife stood at the window looking out.
Outside right under their window a cat was crouched
under one of the dripping green tables. The cat was
trying to make herself so compact that she would not
be dripped on.
‘I’m going down and get that kitty,’ the American wife
said.
‘I’ll do it,’ her husband offered from the bed.
‘No, I’ll get it. The poor kitty out trying to keep dry
under a table.’
The husband went on reading, lying propped up with
the two pillows at the foot of the bed.
‘Don’t get wet,’ he said.
The wife went downstairs and the hotel owner stood
up and bowed to her as she passed the office. His desk
was at the far end of the office. He was an old man and
very tall.
‘Il piove,1’the wife said. She liked the hotel-keeper.
‘Si, Si, Signora, brutto tempo2 . It is very bad weather.’
He stood behind his desk in the far end of the dim
room. The wife liked him. She liked the deadly serious
way he received any complaints. She liked his dignity.
She liked the way he wanted to serve her. She liked the
way he felt about being a hotel-keeper.
She liked his old, heavy face and big hands.
Liking him she opened the door and looked out. It
was raining harder. A man in a rubber cape was crossing
the empty square to the café. The cat would be around
to the right. Perhaps she could go along under the eaves.
As she stood in the doorway an umbrella opened behind
her. It was the maid who looked after their room.
‘You must not get wet,’ she smiled, speaking Italian.
Of course, the hotel-keeper had sent her.
With the maid holding the umbrella over her, she
walked along the gravel path until she was under their
window. The table was there, washed bright green in
the rain, but the cat was gone. She was suddenly
disappointed. The maid looked up at her.
‘Ha perduto qualque cosa, Signora?’3
‘There was a cat,’ said the American girl.
‘A cat?’
‘Si, il gatto.’
‘A cat?’ the maid laughed. ‘A cat in the rain?’
‘Yes, –’ she said, ‘under the table.’ Then, ‘Oh, I
wanted it so much. I wanted a kitty.’
When she talked English the maid’s face tightened.
‘Come, Signora,’ she said. ‘We must get back inside.
You will be wet.’
‘I suppose so,’ said the American girl.
They went back along the gravel path and passed in
the door. The maid stayed outside to close the umbrella.
As the American girl passed the office, the padrone
bowed from his desk. Something felt very small and
tight inside the girl. The padrone made her feel very
small and at the same time really important. She had a
momentary feeling of being of supreme importance.
She went on up the stairs. She opened the door of the
room. George was on the bed, reading.
‘Did you get the cat?’ he asked, putting the book
down.
‘It was gone.’
‘Wonder where it went to,’ he said, resting his eyes
from reading.
She sat down on the bed.
‘I wanted it so much,’ she said. ‘I don’t know why I
wanted it so much. I wanted that poor kitty. It isn’t any
fun to be a poor kitty out in the rain.’

George was reading again.
She went over and sat in front of the mirror of the
dressing table looking at herself with the hand glass.
She studied her profile, first one side and then the other.
Then she studied the back of her head and her neck.
‘Don’t you think it would be a good idea if I let my
hair grow out?’ she asked, looking at her profile again.
George looked up and saw the back of her neck,
clipped close like a boy’s.
‘I like it the way it is.’
‘I get so tired of it,’ she said. ‘I get so tired of looking
like a boy.’
George shifted his position in the bed. He hadn’t
looked away from her since she started to speak.
‘You look pretty darn nice,’ he said.
She laid the mirror down on the dresser and went
over to the window and looked out. It was getting dark.
‘I want to pull my hair back tight and smooth and
make a big knot at the back that I can feel,’ she said. ‘I
want to have a kitty to sit on my lap and purr when I
stroke her.’
‘Yeah?’ George said from the bed.

‘And I want to eat at a table with my own silver and I
want candles. And I want it to be spring and I want to
brush my hair out in front of a mirror and I want a kitty
and I want some new clothes.’
‘Oh, shut up and get something to read,’ George said.
He was reading again.
His wife was looking out of the window. It was quite
dark now and still raining in the palm trees.
‘Anyway, I want a cat,’ she said, ‘I want a cat. I want a
cat now. If I can’t have long hair or any fun, I can have
a cat.’
George was not listening. He was reading his book.
His wife looked out of the window where the light had
come on in the square.
Someone knocked at the door.
‘Avanti,’ George said. He looked up from his book.
In the doorway stood the maid. She held a big tortoiseshell
cat pressed tight against her and swung down
against her body.
‘Excuse me,’ she said, ‘the padrone asked me to bring
this for the Signora.’

Achtergrond informatie
Dit kort verhaal is geschreven door Ernest Hemingway in 1920. Het gaat over een Amerikaans stel die hun vakantie doorbrengen in een hotel in Italië.
Het eerste wat opvalt zijn de uitgebreide omschrijvingen. Eerst wordt de omgeving beschreven bij goed weer, grote palmbomen en bankjes in het park. Ook veel mensen die de omgeving aan het schilderen zijn. Daarna wordt de regenachtige dag beschreven: ‘The rain dripped from the palm trees. Water stood in pools on the gravel paths. The sea broke in a long line in the rain and slipped back down the beach to come up and break again in a long line in the rain.’ De herhaling van het woord ‘rain’ weekt dus een atmosfeer op.
Deze beschrijving zorgt voor een wat koudere en onvriendelijkere stemming. Deze wordt verstrekt door het gebruiken van woorden als ‘empty’ en ‘the cars were gone.’
Later merk je op dat deze beschrijvingen van de omgeving eigenlijk een beschrijving van de relatie tussen de twee Amerikanen is. Eerst was hun relatie goed en liefdevol (de lente) en nu wordt hun relatie koud en onvriendelijk (regen, herfst)

De vrouw kijkt uit het raam, recht onder het raam zit een kat, die probeert te schuilen onder een tafel tegen de regen. De vrouw geeft een onverwachte reactie, zodra zij de kat ziet, is zij vastbesloten om deze op te halen. Haar man is erg ongeïnteresseerd in haar. Maar zij roept uit dat ze de kat gaat halen. Dit valt op twee manieren op te vatten. Zij kan op een volwassen manier denken, het opwekken van een soort moedergevoel, dat ze de kat wil beschermen als of deze haar kind is. Aan de andere kant lijkt zij wel een klein kind dat per se de kat wil hebben.
Beneden komt ze aan bij de hoteleigenaar, ze vindt hem een leuke man. Hij heeft goede eigenschappen als waardigheid, hij is serieus en erg gastvrij. Eenmaal buiten gaat zij op zoek naar de kat, die zij niet meer kan vinden. Dan houdt het dienstmeisje een paraplu boven haar, ze mocht niet nat worden, zij was natuurlijk gestuurd door de hoteleigenaar. Het gevoel wat deze man de vrouw geeft, is een gevoel van behaaglijkheid, dat zij behandelt wordt als een echte dame. Aan de andere kant heeft zij ook dat kinderlijke gevoel, ze houdt van zijn van zijn oude gezicht en zijn grote handen. De houding van de hoteleigenaar wekt twee gevoelens bij haar op ‘The padrone made her feel very small: gevoel van verlegenheid, and at the same time really important: gevoel van gevleid zijn.’ De vrouw wordt op dit moment ‘the girl’ genoemd. Misschien geeft de man haar wel een soort vadergevoel.

Weer terug op de hotel kamer verteld zij haar man dat ze de kat niet gevonden heeft en dat ze ook niet weet waarom zij deze zo graag wilde. Maar eigenlijk weet zij dit wel, ze voelt de verantwoordelijkheid om ergens voor te zorgen. George, haar man, heeft hier geen behoefte meer aan en hij gedraagt zich erg serieus. Hieruit komen hun relatieproblemen duidelijk naar voren, de twee zitten op een verschillend niveau, zij is nog maar een meisje en hij is een man.
Zij vindt hem saai en hij vindt haar irritant.
Ook is hij gemakzuchtig, wanneer ze hem vraagt of het beter is dat ze haar kapsel veranderd zegt hij dat het goed is zoals het is. Hij zegt wel dat ze er erg goed uitziet, maar ze negeert dit complimentje. Maar het laten groeien van haar haar is nog maar het begin van haar wensen. Ook wilde zij het liefst eten met haar eigen zilveren bestek, ze wil kaarsen en een kat. Ze wil nieuwe kleren, dat maakt haar vrouwelijker. Zij wil zo snel mogelijk ‘opgroeien’ en wordt nu ook weer ‘the wife’ genoemd.
Al deze wensen weergeven een belangrijke wens, de vrouw verlang naar een huis, een vertrouwd gevoel. En de kat staat als huiselijk symbool.

Zij kijkt weer uit het raam, het wordt donker en het regent nog steeds. Ze blijft maar nadenken over de kat. ‘‘Anyway, I want a cat,’ she said. ‘I want a cat. I want a cat now. If I can’t have long hair or any fun, I can have a cat.’’
Zij wenst dus naar een huiselijk gevoel en dit kan verwijzen naar de wens voor een (nieuwe) frisse start in hun relatie.
Op het eind van het verhaal krijgt zij haar kat, een grote schildpadachtige kat. Deze wordt gebracht door het dienstmeisje op verzoek van de eigenaar.
De vrouw heeft nu iets om voor te zorgen en dit symboliseert haar eerste stap in de richting van een volwassen leven.

Het thema van het verhaal is dus eigenlijk een weergave van de relatie tussen de twee Amerikanen. Als zij zich nu bewust worden van hun problemen, kan hun relatie nog goed komen en anders zal deze verslechteren, wat gesymboliseerd kan worden door het steeds depressiever wordende weer. Totdat het winter wordt en hun relatie zal eindigen.

Onze mening
Wij vinden ‘Cat in the rain’ een mooi, goed geschreven kort verhaal. Het hele verhaal is eigenlijk een symbolische weergave van de relatie tussen twee Amerikanen. Wij kunnen ons goed inleven in de vrouw, zij is op zoek naar een huiselijke sfeer en de kat staat hiervoor symbool. Zij wil haar man graag duidelijk maken wat zij wil, maar dit lukt haar niet, omdat hij nogal ongeïnteresseerd is.
De beschrijving van het goede weer dat verslechterd, in het begin van het verhaal, is een beschrijving van de relatie tussen beiden en wekt tegelijkertijd een bepaalde stemming op.
Het verhaal heeft een goede afloop, de vrouw krijgt uiteindelijk haar kat. Dit geeft ons als lezers ook een prettig gevoel. En dit zorgt ervoor dat de vrouw een stap maakt in de richting van volwassenheid.

"On the grasshopper and cricket"

On the Grasshopper and Cricket by John Keats

The poetry of earth is never dead:
When all the birds are faint with the hot sun,
And hide in cooling trees, a voice will run
From hedge to hedge about the new-mown mead;
That is the Grasshopper’s - he takes the lead
In summer luxury,- he has never done
With his delights; for when tired out with fun
He rests at ease beneath some pleasant weed.

The poetry of earth is ceasing never:
On a lone winter evening, when the frost
Has wrought a silence, from the stove there shrills
The Cricket’s song, in warmth increasing ever,
And seems to one in drowsiness half lost,
The Grasshopper’s among some grassy hills.

December 30, 1816.

Achtergrondinformatie:
Het gedicht laat zien dat de dichter gelooft dat het mooie van de natuur nooit zal eindigen. Zowel in de zomer als het veel te warm is voor alle vogels om vitaal te fluiten is er dan altijd nog het prachtige geluid van de sprinkhaan. In de winter als alles stil is, je eenzaam bent en alles bedekt met vorst is het de krekel die een warm lied zingt.

Het gedicht is geschreven in de vorm van een sonnet. Dat is een gedicht dat bestaat uit 14 versregels en dat is verdeeld in een strofe van acht en zes regels. Tussen deze twee strofen vind een wending plaats, ookwel 'chute' genoemd. Vaak is dit een tegenstelling. In "On the grasshopper and cricket" is de chute de tegenstelling tussen zomer en winter. De eerste acht versregels beschrijven de schoonheid van de natuur in de zomer en de laatste 6 versregels de schoonheid van de natuur in de winter.
Het is typisch voor de periode romantiek dat er vol gevoel over de natuur wordt gepraat. Er wordt in het gedicht gezegd dat de schoonheid der natuur iets is van alle tijden en dat het niet afhangt van de wisseling van seizoenen.

Een analyse op internet voegt het volgende toe:
"Keats(the poet) was a pantheist, which means that he believed that God and Nature are equivalent. That explains the word "dead" in the first line: "The poetry of earth is never dead." What he is trying to say is that since, according to pantheism, God and Nature are equivalent, then God must be present in everything natural, including humans; therefore, the human race will never die. Life on the whole is eternal and the death of an individual is brief.That's also why the bit about the cricket(the winter bit) begins three-quarters down the poem: the first part, about the grasshopper(summer), represents youth and the line "The poetry of earth is ceasing never" represents a transition from youth to old age(autumn: transition from summer to winter)." -http://www.eliteskills.com/c/232
"Keats is suggesting that although we easily recognize the beauty of life in youth, there is also plenty of beauty in old age. "http://wiki.answers.com/Q/What_is_on_the_grasshopper_and_the_cricket_by_john_keats_about
Dit is een nuttige toevoeging, omdat we dit zelf niet hadden kunnen bedenken, maar het wel een groot deel verklaart van dit gedicht. Niet alleen in de alle seizoenen is de natuur mooi, maar het leven is mooi in jeugd en in ouderdom. Deze informatie is dus een "eye opener".

Onze mening
We vinden het mooi gedicht, omdat de winter met de zomer wordt vergeleken. Men komt dan vaak tot de conclusie dat de zomer het mooist is, maar hier wordt ook beargumenteerd dat de winter net zo mooi is. Dat het gewoon de natuur in zijn geheel is die mooi is, dat het niet uit maakt in welk seizoen dat is. De sonnet is een goede dichtvorm hierbij, omdat de chute duidelijk de tegenstelling duidelijk maakt tussen zomer en winter. Het was ons niet helemaal duidelijk wat uiteindelijk de diepe betekenis was. Maar toen wij een analyse op internet vonden (die wij hebben bijgevoegd) werd het ons allemaal duidelijker. God komt terug in de mens, de natuur...overal in! En de grasshopper staat voor 'jeugd' (zomer staat voor het opbloeien van leven) en de krekel voor 'ouderdom' (de winter staat voor aftakeling en verval). Dit is mooi bedacht.

"The wish"

The wish by Roald Dahl

Under the palm of one hand the child became aware of the scab of an old cut on his kneecap. He bent forward to examine it closely. A scab was always a fascinating thing; it presented a special challenge he was never able to resist.
Yes, he thought, I will pick it off, even if it isn't ready, even if the middle of it sticks, even if it hurts like anything.
With a fingernail he began to explore cautiously around the edges of the scab. He got the nail underneath, and when he raised it, but ever so slightly, it suddenly came off, the whole hard brown scab came off beautifully, leaving an interesting little circle of smooth red skin.
Nice. Very nice indeed. He rubbed the circle and it didn't hurt. He picked up the scab, put it on his thigh, and flipped it with a finger so that it flew away and landed on the edge of the carpet, the enormous red and black and yellow carpet that stretched the whole length of the hall from the stairs on which he sat to the front door in the distance. A tremendous carpet. Bigger than the tennis lawn. Much bigger than that. He regarded it gravely, setting his eyes upon it with mild pleasure. He had never really noticed it before, but now, all of a sudden, the colors seemed to brighten mysteriously and spring out at him in a most dazzling way.
You see, he told himself, I know how it is.
The red parts of the carpet are red-hot lumps of coal. What I must do is this: I must walk all the way along it to the front door without touching them. If I touch the red I will be burnt. As a matter of fact, I will be burnt up completely. And the black parts of the carpet . . . yes, the black parts are snakes, poisonous snakes, adders mostly, and cobras, thick like tree trunks round the middle, and if I touch one of them, I'll be bitten and I'll die before tea time. And if I get across safely, without being burnt and without being bitten, I will be given a puppy for my birthday tomorrow.
He got to his feet and climbed higher up the stairs to obtain a better view of this vast tapestry of color and death. Was it possible?
Was there enough yellow? Yellow was the only color he was allowed to walk on. Could it be taken lightly; the risks were too great for that.
The child's face, a fringe of white-gold hair, two large blue eyes, a small pointed chin-peered down anxiously over the banisters.
The yellow was a bit thin in places and there were one or two widish gaps, but it did seem.
to go all the way along to the other end. For someone who had only yesterday triumphantly traveled the whole length of the brick path from the stables to the summerhouse without touching the cracks, this carpet thing should not be too difficult. Except for the snakes. The mere thought of snakes sent a fine electricity of fear running like pins down the backs of his legs and under the soles of his feet.
He came slowly down the stairs and advanced to the edge of the carpet. He extended one small sandaled foot and placed it cautiously upon a patch of yellow. Then he brought the other foot up, and there was just enough room for him to stand with the two feet together. There! He had started! His bright oval face was curiously intent, a shade whiter perhaps than before. and he was holding his arms out sideways to assist his balance. He took another step. lifting his foot high over a patch of black, aiming carefully with his toe for a narrow channel of yellow on the other side. When he had completed the second step he paused to rest, standing very stiff and still. The narrow channel of yellow ran forward unbroken for at least five yards and he advanced gingerly along it, bit by bit, as though walking a tightrope. Where it finally curled off sideways, he had to take another long stride, this time over a vicious looking mixture of black and red. Halfway across he began to wobble. He waved his arms around wildly. windmill fashion, to keep his balance, and he got across safely and rested again on the other side. He was quite breathless now, and so tense he stood high on his toes all the time. arms out sideways. fists clenched. He was on a big safe island of yellow. There was lots of room on it-he couldn't possibly fall off-and he stood there resting, hesitating, waiting, wishing he could stay forever on this big safe yellow island. But the fear of not getting the puppy compelled him to go on.
Step by step, he edged further ahead, and between each one he paused to decide exactly where next he should put his foot. Once, he had a choice of ways, either to left or right, and he chose the left because although it seemed the more difficult, there was not so much black in that direction. The black was what made him nervous. He glanced quickly over his shoulder to see how far he had come.
Nearly halfway. There could be no turning back now. He was in the middle and he couldn't turn back and he couldn't jump off sideways either because it was too far. and when h'e looked at all the red and all the black that lay ahead of him, he felt that old sudden sickening surge of panic in his chest-like last Easter time, that afternoon when he got lost all alone in the darkest part of Piper's Wood.
He took another step, placing his foot carefully upon the only little piece of yellow within reach, and this time the point of the foot came within a centimeter of some black. It wasn't touching the black, he could see it wasn't touching, he could see the small line of yellow separating the toe of his sandal from the black; but the snake stirred as though sensing the nearness, and raised its head and gazed at the foot with bright beady eyes, watching to see if it was going to touch.
"I'm not touching you! You mustn't bite me! You know, I'm not touching you!" Another snake slid up noiselessly beside the first, raised its head, two heads now. two pairs of eyes staring at the foot, gazing at a little naked place just below the sandal strap where the skin showed through. The child went high up on his toes and stayed there, frozen stiff with terror. It was minutes before he dared to move again.
The next step would have to be a really long one. There was this deep curling river of black that ran clear across the width of the carpet, and he was forced by his position to cross it at its widest part. He thought first of trying to jump it, but decided he couldn't be sure of landing accurately on the narrow band of yellow on the other side. He took a deep breath, lifted one foot, and inch by inch he pushed it out in front o1 him, far, far out, then down and down until at last the tip of his sandal was across and resting safely on the edge of the yellow. He leaned forward. transferring his weight to this front foot. Then he tried to bring the back foot up as well. He strained and pulled and jerked his body. but the legs were too wide apart and he couldn't make it.
He tried to get back again. He couldn't do that either. He was doing the splits and he was properly stuck. He glanced down and saw this deep curling river of black underneath him.
Parts of it were stirring now, and uncoiling and sliding and beginning to shine with a dreadful oily glister." He wobbled, waved his arms frantically to keep his balance, but that seemed to make it worse. He was starting to go over. Me was going over to the right, quite slowly he was going over. then faster and faster. and at the last moment. instinctively he put out a hand to break the fall and the next thing he saw was this bare hand of his going right into the middle of a great glistening mass of black and he gave one piercing cry of terror as it touched.
Outside in the sunshine, far away behind the house, the mother was looking for her son.

Achtergrondinformatie:
Het verhaal gaat over een jongetje dat zich laat meeslepen door zijn fantasie. Hij doet net alsof het grote tapijt dat in de hal ligt een soort hindernisbaan is. De gele vlekken zijn 'veilige plekken', de zwarte vlekken zaten vol slangen die hem zouden bijten als hij ze zou raken en de rode vlekken waren vol vuur waarin hij zou verbranden als hij ze zou raken. Via de gele vlekken moest hij het tapijt oversteken. Hij geloofde dat als hij de beproeving zou halen dat hij morgen een puppy voor zijn verjaardag zou krijgen. Dit is dan ook de wens waar de titel op terug slaat.
Hij ging helemaal op in de beproeving, hij nam het serieus. Hij was echt bang en hij raakte buiten adem. Hij had oprecht angst om op de rode en zwarte delen terecht te komen.
Hij had zowel angst ervoor om op de rode of zwarte delen van het tapijt terecht te komen, als angst ervoor dat de beproeving zou mislukken en dat hij als gevolg daarvan geen puppy de volgende dag zou krijgen voor zijn verjaardag.
Aan het eind kan hij zijn balans niet meer houden en komt met zijn handen terecht op een van de zwarte vlakken, hij was verbijsterd en bang. Dat is het einde van het verhaal. Wij zullen het verhaal analyseren door vragen te beantwoorden die van toepassing zijn op dit verhaal.

Som woorden of woordgroepen op die de angst van het jongetje aantonen.
*'His bright oval face was curiously intent, a shade whiter perhaps than before.' (hij was een beetje bleek geworden van de spanning en nervositeit.
*'When he had completed the second step he paused to rest, standing very stiff and still." (hij was echt bang om zich te beweging, in angst om op de rode of zwarte stukken terecht te komen)
*'And so tense he stood high on his toes all the time.' (hij stond gespannen op zijn tenen)
*'There was lots of room on it-he couldn't possibly fall off-and he stood there resting, hesitating, waiting, wishing he could stay forever on this big safe yellow island.' (hij was bang om weer verder te moeten en het te weer opnieuw te riskeren dat hij op zwarte of rode stukken zou vallen)
*'The black was what made him nervous.'
*'He felt that old he felt that old sudden sickening surge of panic in his chest' (hij kreeg een golf van paniek over zich heen'
*'The child went high up on his toes and stayed there, frozen stiff with terror. It was minutes before he dared to move again.' (stijf van angst/verschrikking)
*'He gave one piercing cry of terror as it touched.' (toen hij een zwart deel raakte schreeuwde hij het uit)
Welk effect had het tapijt in het begin op het kind?
Voordat het kind zijn beproeving verzon, zag hij een tapijt waar hij nooit eerder aandacht aan had besteed. Het viel hem ineens op hoe groot het tapijt wel niet was, met aantrekkelijke kleuren. De kleuren waren mysterieus en toen kwam het moment dat hij bedacht dat de rode vlekken vol vuur waren, de zwarte vol bijtende slangen en dat de gele plekken de enige 'veilige' plekken waren.
Waar was hij bang voor tijdens zijn tocht over het tapijt?
Hij was voor twee dingen bang. Ten eerste was hij bang om de zwarte plekken te raken, omdat de slangen hem zouden bijten. Op de rode plekken zou hij verbranden. Maar daarnaast was hij ook bang dat als hij dan toch op die rode&zwarte plekken zou komen hij de beproeving niet zou halen en dat hij dan zijn puppy niet zou krijgen voor zijn verjaardag.
Is 'the wish' een verhaal over het zelfvertrouwen van een kind dat zijn grootste angsten overwint of is het een verhaal over gierigheid? Beargumenteer je mening.
Wij vinden dat het een verhaal is over het zelfvertouwen van een kind dat zijn grootste angsten overwint. We waren al snel geneigd om te zeggen dat het een verhaal over gierigheid was, omdat het doel van de beproeving het krijgen van een puppy is. Maar als je goed nagaat is dat slechts iets wat hij in zijn hoofd voorsteld: als ik het tapijt met slangen en vuur veilig oversteek krijg ik een puppy voor mijn verjaardag. Dat is natuurlijk nonsence, want hij denkt dat het krijgen van de puppy afhangt van het resultaat van de beproeving. En dat terwijl zijn moeder zelfs helemaal niets afweet van de beproeving! Het is dus zijn verbeelding die met hem op de loop gaat. Hij probeert natuurlijk wel de beproeving te laten slagen zodat hij naar eigen zeggen een puppy voor zijn verjaardag krijgt, maar tijdens die beproeving overwint hij ook grote angsten. Hij stelt zichzelf op de proef, is echt bang, raakt buiten adem en zijn zelfvertrouwen sterkt hem erin om door te gaan. Daarom vinden wij dat het grotendeels over zelfvertouwen gaat waarmee het kind angsten overwint. Gierigheid speelt dus wel een rol, maar het zelfvertrouwen staat, vinden wij, centraal.

Onze mening:
Wij vinden het een leuk verhaal, vooral omdat we er zoveel van ons zelf in herkennen. Vroeger speelden wij ook dit soort spelletjes en lieten wij ons ook meeslepen door onze fantasie en verbeelding. Soms was onze droomwereld moeilijk te onderscheiden van de realiteit. We kunnen ons het gedrag van het jongetje dan ook levendig voorstellen. Zelf hebben wij ook wel eens gedacht "om dit te kunnen bereiken, moeten we eerst dat doen" net zoals het jongetje denkt dat hij eerst het gevaarlijke tapijt moet oversteken, voordat hij een puppy krijgt.

"First Autumn"

"First Autumn" by Erskine Caldwell

They sat on the lawn looking up at the fluttering leaves on the old maples. He was beside the wagon with his arm over the red wooden body; she was on the other side, sitting with her legs crossed under her and with her hands folded in her lap.“That’s the oldest tree over there,” Elizabeth said, pointing across the lawn. “I Know it’s the oldest, because it’s the one where the squirrels live.”“But that’s not why it is the oldest, silly,” Robert said. “It’s the oldest because the leaves stay green the longest. The little trees turn red first.”A week ago all the trees were as green as the newly mown lawn, and then all of a sudden they had begun to turn. The grove of maples on the hill was orange and gold, the younger trees were the deeper colour; and in the yard the old maples that had been there scores of years were turning yellow and purple. In a short while the leaves would begin to twirl and spin on the branches when the breezes blew, and then they would twist themselves off and come fluttering down. After that the grass would die, the flowers would shrivel, and the hills and fields would be a deep dark brown until the first snow fell.“The sky was raining paint last night while we slept,” Elizabeth said. “It rained a pot of paint on every tree.”“Daddy says it is the end of summer. He said that the trees turn red and orange and yellow every year when summer is over.”“I didn’t see it last year.”“But Daddy said that last year all the trees were coloured. They were yellow for a while, and then all of them were red. When the leaves turn red, that’s when they are ready to fall almost any minute. That’s because they are dead.”
The front door opened. Robert dropped the wagon tongue and raced to the porch. “Here’s Daddy! Here’s Daddy! Daddy’s come out to play!” Elizabeth ran after him. They clambered up on the porch steps as fast as they could.“Now what?” Daddy said.“Play!” said Robert, jumping up and down, swinging on his arm. “We’re going to play!”“Is this the end of the week, Daddy?” Elizabeth asked. “Are you going to stay two whole days now?”“It’s the end of the week. No more city for two whole days.”“Let’s play,” Robert said, pulling him down the steps. “Let’s play everything!”“We are tired of playing bear, aren’t we?” Daddy asked. “We played bear last week-end. What’ll we play this week?”“Bear!” Robert cried. “Let’s play bear again. It’s more fun than anything else.”“I’ve just thought of a new game to play,” Daddy said.“How would you like to play horse, Robert? We’ve never played horse before, have we Elizabeth?”“Oh, let’s do!” she said. “It’s going to be lots of fun, isn’t it, Daddy?”“It certainly is,” said Daddy. “But who is going to be the horse?”“Oh, you are!” cried Elizabeth. “You be the horse.”“All right. I’m the horse. Now look out! Here comes the wild white horse!”“What’s the horse going to do?” Robert asked.“The horse would like some sugar,” Daddy said. “The horse like sugar better than anything else. He likes salt sometimes but he would rather have sugar now. He hasn’t had any sugar for a long time.”“Where’s the horse going to get sugar?” Elizabeth asked. “We haven’t any out here.”“Neigh! Neigh! Neigh!” Daddy said, galloping around in a circle on his hands and feet.“The horse is looking for sugar,” Robert said. “Look out! Don’t let the wild horse kick you!”
Daddy stopped, twisted his head from side to side and raised his foot high into the air behind him.“Look out!” Robert cried. “The horse is getting ready to kick!”Daddy held his foot up behind him a moment, and kicked. He kicked so hard it made his shoe come tumbling off.“The horse kicked his shoe off!” Elizabeth said. “Let’s be careful, because the horse is angry with us for not giving him some sugar. Oh where will we find some sugar?”“I’m not afraid of the horse,” Robert said. “Watch me! I’m going to ride him!”“He’ll throw you off,” said Elizabeth. “You’d better wait until he gets some sugar first.”“Watch me! This is the way to catch a wild horse and ride him away!”“Neigh! Neigh! Neigh!” Daddy said, galloping off. He stopped and kicked high into the air with his other foot. That shoe did not come off as the other one had.“Here I go!” Robert said. “Watch me ride the wild horse all around the pasture!”Daddy stood still until Robert had climbed on his back. Then he shook his head from side to side, snorted and pawed the lawn.“Let me ride, too,” Elizabeth begged. “I’d like to ride the wild horse.”She climbed on Daddy’s back behind Robert and held Robert around the waist so she would not be thrown off when the horse bucked and reared.“What are you getting down flat on the ground for, Daddy?” Robert asked. “We are all on. You may get up now, Daddy.”Daddy lay down flat on the lawn. Elizabeth got off, but Robert took a maple tree twig and tried to make the horse get up.“The horse won’t get up,” Robert said. “He wants to lie down.”“Why don’t you play horse any more, Daddy?” Elizabeth asked. “If you are tired of playing horse, let’s play another game. I know a good one called ‘Hunting the Kitty’. Don’t you wish to play that with us? It’s lots of fun, Daddy.”Robert got up and walked towards the porch. He stopped and looked back at Daddy and Elizabeth on the lawn.
“I’m going to tell Mother you won’t play with us any more, Daddy,” he said. “She’ll come out and make you play.”He ran into the house. Elizabeth moved closer to Daddy and began searching for four-leaf clovers in the grass. Mother and Robert came out the front door and walked across the lawn. Mother put her finger over her lips so that no one would make a sound. She came closer, tiptoeing softly, trying not to make any noise. In another moment they could all scare Daddy, because he did not know that Mother and Robert were there.“Boo!” Mother cried, falling down beside Daddy on the grass.“Boo! Daddy!” Robert said.“Boo!” said Elizabeth, jumping up and down.Mother looked down at Daddy, waiting for him to raise his head and smile at her.A small black ant was crawling over his nose. On the back of his shirt a big green grasshopper sat with his long legs all ready to spring.“Shh!” Mother said, putting her fingers over her lips again. “Don’t make any sounds. Daddy is fast asleep.”“Then how can we play, if Daddy isn’t going to be the wild horse?” Elizabeth asked, pouting.“Playing horse isn’t much fun,” Robert said. “I would like to play something else when Daddy wakes up.”Mother sat down close to Daddy, taking one of his hands in hers. She held his hand a moment, and dropped it.“What’s the matter?” Elizabeth asked, clutching Mother’s skirt. “Why did you scream, Mother?”Mother was biting her lips and looking down at Daddy’s white shirt where the grasshopper had been sitting. A maple leaf fluttered down, fell on Daddy’s shirt and lay there.“Will Daddy play with us again when he wakes up?” Robert asked.“Daddy kicked so hard while we were playing horse that his shoe came off,” Elizabeth said. “Look! Here it is!”She picked it up, and Mother took it from her and held it in both her hands, pressing it against her breast.The little black ant on Daddy’s nose crawled up to his forehead and stopped there to look at something.
“We must go into the house now,” Mother said, taking Elizabeth and Robert by the hands. “I wish both of you to go to the playroom and stay there until I call you. Look at the pictures in your books or build something with your blocks, but do not look out of the window until I call you. Mother will be busy for a long time.”They went into the house and Mother waited at the bottem of the stairs while they were going up to the playroom.“It’s a shame to stay indoors when it’s so nice out there,” Robert said. “All the red leaves will soon be gone.”Will you call us the minute Daddy wakes up, Mother?” Elizabeth asked. “Please do. We wish to finish playing horse – and have some new games to play, too.”“Yes,” Mother said, “I’ll call you.”

Achtergrondinformatie
De titel 'first autumn' slaat erop terug dat dit de eerste keer was dat de kinderen bewust de herfst meemaakten. Op overlijdenskaarten staat vaak de herfst afgebeeld, omdat dit seizoen gerelateerd wordt met de dood (bladeren vallen, de natuur sterft af). Seizoenen worden dus vaak met het leven vergeleken. Voor de kinderen is het de eerste keer dat ze met de dood te maken krijgen.
De schrijver beschrijft het proces van verval in de herfst; hoe alle bladeren verkleuren en uiteindelijk op de grond zullen vallen en afsterven. De jonge Elizabeth heeft haar eigen verklaring voor de herfst: 'the sky was raining paint last night while we slept, it rained a pot of paint on every tree' (het regende verf waardoor de bomen gekleurd waren). "Daddy says it is the end of summer. He said that the trees turn red and orange and yellow every year when summer is over.” zegt Robert.“I didn’t see it last year.”, zegt Elizabeth. De laatste toevoeging, dat ze zegt dat ze het vorig jaar niet had gezien, toont aan dat ze nog erg jong zijn en dat ze de herfst nog niet eerder bewust hebben meegemaakt.

Nadat de woorden ' Thats because they are dead' zijn geuit verschijnt vader op het toneel. Hij speelt met ze in de tuin en neemt zijn kinderen op de rug en ze spelen 'paardje rijden'. Opeens valt vader plat op de grond en antwoord niet meer.
“I’m going to tell Mother you won’t play with us any more, Daddy,” he said. “She’ll come out and make you play.” Deze reactie is vanuit een kind geredeneerd, een ouder kind of volwassene zou gealarmeerd kijken wat er aan de hand was, maar Robert denkt alleen maar aan spelen.

" Elizabeth moved closer to Daddy and began searching for four-leaf clovers in the grass." Deze zin toont aan dat Elizabeth jonger is dan haar broertje, ze is nog erg jong want ze is snel afgeleid. Terwijl haar vader bewegingsloos op de grond ligt gaat zij opzoek naar klavertjesvier.

Haar moeder doet tegenover haar kinderen alsof er niets aan de hand is, ze voelt zijn pols en slaakt een kreet. "She held his hand a moment, and dropped it." In deze regel wordt vanuit kinderlijk perspectief omschreven hoe de vrouw de pols van haar man voelde, om te controleren of hij nog een hartslag heeft. De moeder slaakt een kreet en aangezien moeders haast nooit schreeuwen, worden de kinderen bang: '“What’s the matter?” Elizabeth asked, clutching Mother’s skirt."
" Mother was biting her lips and looking down at Daddy’s white shirt where the grasshopper had been sitting". Moeder bijt op haar lippen om haar verdriet te verbergen voor haar kinderen. Ze zegt niets tegen haar kinderen, maar antwoord dat ze straks zal roepen als hij weer wakker is.

Het proces van verval dat de schrijver al eerder in het verhaal beschreef speelt een belangrijke rol. Als vader dood is neer gevallen komt de natuur tot hem. Als iets sterft neemt de natuur het weer in zich op. Ook vader wordt als het ware weer opgenomen in de natuur. Dit komt duidelijk naarvoren in de volgende voorbeelden:
'A small black ant was crawling over his nose. On the back of his shirt a big green grasshopper sat with his long legs all ready to spring.' (een mier zit op zijn neus, een sprinkhaan op zijn benen)
'A maple leaf fluttered down, fell on Daddy’s shirt and lay there.' (een blad valt op vader, verwijzing naar de herfst, het seizoen van verval)

Onze mening:

Wij vinden dit een ontroerend en mooi verhaal. Het is mooi hoe vrolijk en zorgeloos de kinderen zijn. Je moet glimlachen om de verklaring van Elizabeth hoe het komt dat de bladeren verkleuren en de beschrijving van het 'paardje spelen' is. Maar het is een heel serieus gedicht, want de dood staat centraal. Het verhaal kijkt vanuit het kinderlijk perspectief naar de dood en dat is een zeer interessant gegeven. De kinderen hebben namelijk niet door dat hun vader dood is, ze denken er alleen maar aan wanneer hij weer 'wakker wordt' en met hun gaat spelen. Het is mooi hoe de natuur de vader als het ware meteen weer opneemt en de manier waarop de dood in verband staat met de herfst is zeer goed beschreven. Aan de ene kant een treurig en verdrietig gedicht, maar tevens ook geschreven vanuit een mooi perspectief.

"Death by scrabble"

Death by scrabble or Tile M For Murder by Charlie Fish

It's a hot day and I hate my wife. We're playing Scrabble. That's how bad it is. I'm 42 years old, it's a blistering hot Sunday afternoon and all I can think of to do with my life is to play Scrabble. I should be out, doing exercise, spending money, meeting people. I don't think I've spoken to anyone except my wife since Thursday morning. On Thursday morning I spoke to the milkman. My letters are crap. I play, appropriately, BEGIN. With the N on the little pink star. Twenty-two points. I watch my wife's smug expression as she rearranges her letters. Clack, clack, clack. I hate her. If she wasn't around, I'd be doing something interesting right now. I'd be climbing Mount Kilimanjaro. I'd be starring in the latest Hollywood blockbuster. I'd be sailing the Vendee Globe on a 60-foot clipper called the New Horizons - I don't know, but I'd be doing something. She plays JINXED, with the J on a double-letter score. 30 points. She's beating me already. Maybe I should kill her. If only I had a D, then I could play MURDER. That would be a sign. That would be permission. I start chewing on my U. It's a bad habit, I know. All the letters are frayed. I play WARMER for 22 points, mainly so I can keep chewing on my U. As I'm picking new letters from the bag, I find myself thinking - the letters will tell me what to do. If they spell out KILL, or STAB, or her name, or anything, I'll do it right now. I'll finish her off. My rack spells MIHZPA. Plus the U in my mouth. Damn. The heat of the sun is pushing at me through the window. I can hear buzzing insects outside. I hope they're not bees. My cousin Harold swallowed a bee when he was nine, his throat swelled up and he died. I hope that if they are bees, they fly into my wife's throat. She plays SWEATIER, using all her letters. 24 points plus a 50 point bonus. If it wasn't too hot to move I would strangle her right now. I am getting sweatier. It needs to rain, to clear the air. As soon as that thought crosses my mind, I find a good word. HUMID on a double-word score, using the D of JINXED. The U makes a little splash of saliva when I put it down. Another 22 points. I hope she has lousy letters.

She tells me she has lousy letters. For some reason, I hate her more. She plays FAN, with the F on a double-letter, and gets up to fill the kettle and turn on the air conditioning. It's the hottest day for ten years and my wife is turning on the kettle. This is why I hate my wife. I play ZAPS, with the Z doubled, and she gets a static shock off the air conditioning unit. I find this remarkably satisfying. She sits back down with a heavy sigh and starts fiddling with her letters again. Clack clack. Clack clack. I feel a terrible rage build up inside me. Some inner poison slowly spreading through my limbs, and when it gets to my fingertips I am going to jump out of my chair, spilling the Scrabble tiles over the floor, and I am going to start hitting her again and again and again. The rage gets to my fingertips and passes. My heart is beating. I'm sweating. I think my face actually twitches. Then I sigh, deeply, and sit back into my chair. The kettle starts whistling. As the whistle builds it makes me feel hotter. She plays READY on a double-word for 18 points, then goes to pour herself a cup of tea. No I do not want one. I steal a blank tile from the letter bag when she's not looking, and throw back a V from my rack. She gives me a suspicious look. She sits back down with her cup of tea, making a cup-ring on the table, as I play an 8-letter word: CHEATING, using the A of READY. 64 points, including the 50-point bonus, which means I'm beating her now. She asks me if I cheated. I really, really hate her. She plays IGNORE on the triple-word for 21 points. The score is 153 to her, 155 to me. The steam rising from her cup of tea makes me feel hotter. I try to make murderous words with the letters on my rack, but the best I can do is SLEEP. My wife sleeps all the time. She slept through an argument our next-door neighbours had that resulted in a broken door, a smashed TV and a Teletubby Lala doll with all the stuffing coming out. And then she bitched at me for being moody the next day from lack of sleep.

If only there was some way for me to get rid of her. I spot a chance to use all my letters. EXPLODES, using the X of JINXED. 72 points. That'll show her. As I put the last letter down, there is a deafening bang and the air conditioning unit fails. My heart is racing, but not from the shock of the bang. I don't believe it - but it can't be a coincidence. The letters made it happen. I played the word EXPLODES, and it happened - the air conditioning unit exploded. And before, I played the word CHEATING when I cheated. And ZAP when my wife got the electric shock. The words are coming true. The letters are choosing their future. The whole game is - JINXED. My wife plays SIGN, with the N on a triple-letter, for 10 points. I have to test this. I have to play something and see if it happens. Something unlikely, to prove that the letters are making it happen. My rack is ABQYFWE. That doesn't leave me with a lot of options. I start frantically chewing on the B. I play FLY, using the L of EXPLODES. I sit back in my chair and close my eyes, waiting for the sensation of rising up from my chair. Waiting to fly. Stupid. I open my eyes, and there's a fly. An insect, buzzing around above the Scrabble board, surfing the thermals from the tepid cup of tea. That proves nothing. The fly could have been there anyway. I need to play something unambiguous. Something that cannot be misinterpreted. Something absolute and final. Something terminal. Something murderous. My wife plays CAUTION, using a blank tile for the N. 18 points. My rack is AQWEUK, plus the B in my mouth. I am awed by the power of the letters, and frustrated that I cannot wield it. Maybe I should cheat again, and pick out the letters I need to spell SLASH or SLAY. Then it hits me. The perfect word. A powerful, dangerous, terrible word. I play QUAKE for 19 points. I wonder if the strength of the quake will be proportionate to how many points it scored. I can feel the trembling energy of potential in my veins. I am commanding fate. I am manipulating destiny. My wife plays DEATH for 34 points, just as the room starts to shake. I gasp with surprise and vindication - and the B that I was chewing on gets lodged in my throat. I try to cough. My face goes red, then blue. My throat swells. I draw blood clawing at my neck. The earthquake builds to a climax. I fall to the floor. My wife just sits there, watching.

Achtergrond informatie
De bijtitel ' tile M for murder' is een woordspeling om de titel van een ander boek 'dail M for murder'. Tile is het Engelse woord voor letterblokje en de letterblokjes staan natuurlijk centraal in het spel scrabble. Er wordt met de titel verwezen naar de gebeurtenissen in de tekst. De woorden die gelegd worden hebben invloed op de realiteit. De woorden die gespeeld worden, worden waarheid. De man speelde bijvoorbeeld het woord 'explode' en toen explodeerde de airconditioning. De titel zegt dus als je het woord 'murder' speelt in het spel, dat er ook daadwerklijk iemand dood zal gaan. (Verder op in het verhaal zien we dat er ook daadwerklijk iemand overlijdt nadat het woord 'death' is gelegd).

Een man speelt met zijn vrouw scrabble. Hij verwijt haar dat zij de reden is van zijn saaie en vervelende leven, hij haat haar. Hij wil graag het woord 'murder' leggen, als een soort hint voor zijn vrouw. Hij wenst dat een bij in zijn vrouws mond vliegt en dat ze als gevolg daarvan overlijdt. Als het niet te heet was, zou hij haar ter plekke omleggen, dacht hij.
Hij speelde het woord 'warmer' en niet veel later wordt het erg warm in de kamer. Zij speelt het woord 'sweatier' en hij voelt vlak daarna de zweetdruppels op zijn hoofd staan. Hij speelt 'humid' en de vochtige druppels van zijn speeksel vallen op het scrabble bord. Zo komt elke keer het gelegde woord terug in de realiteit. Als hij 'zap' speelt (neerknallen, vernietigen), krijgt zijn vrouw een schok van de air conditioning. Hij begint zich steeds meer aan zijn vrouw te ergeren, de woede in hem wordt steeds groter. Hij legt het woord 'explodes' en de air conditioning explodeerd. 'The words are coming true' realiseerd de man zich. 'The whole game is 'jinxed' (behekst)." Hij wil kijken of het echt werkt door een woord te leggen dat niet verkeerd geinterpreteerd kan worden, een woord rondom de dood. Hij wil worden als 'slay' of 'slash' leggen, hij wil eindelijk van zijn vrouw af. Hij wil een krachtig, gevaarlijk en verschrikkelijk woord leggen. "I am manipulating destiny", de man denk dat hij de baas is over het noodlot. En hij legt het woord 'quake' (beving). De ruimte begint inderdaad te bewegen. Plotseling speelt zijn vrouw 'death' en hij snakt naar adem. Hij is verrast en zoekt naar een verklaring. Het letterblokje 'B' (verwijst naar de 'bee' (bij) waarvan hij wilde dat deze de dood van zijn vrouw zou veroorzaken) waar hij op kauwde schoot in zijn keel en hij stikte in zijn bloed. 'The eartquake builds to a climax..."

Gelegde woorden van de ik persoon: begin, warmer, zaps (vernietigen, neerknallen), humid(vochtig), cheating, sleep, explodes, fly, quake
Gelegde woorden die de ik persoon graag wilde leggen: murder, kill, stab (doodsteken), slash (afsnijden), slay (ombrengen), naam van de vrouw
Gelegde woorden van de vrouw: jinxed (behekst), sweatier, fan (ventileren), ready, ignore, sign, caution (waarschuwing, voorzichtig doen), death

De ironie van het verhaal is dat de man graag zijn vrouw wil vermoorden door de juiste woorden te spelen tijdens een potje scrabble en dat hij zelf uiteindelijk de gene is die overlijdt.

Onze eigen mening:
We vinden het een goed bedacht verhaal, ookal is het erg onwaarschijnlijk wat er in het verhaal gebeurd. Het potje scrabble begint net als elk ander potje scrabble, maar op het moment dat je als lezer er achter komt dat de woorden die gelegd worden waarheid worden, loopt de spanning in het verhaal op. Je wil graag doorlezen tot het einde om er achter te komen of hij uiteindelijk een woord kan leggen waardoor zijn vrouw dood gaat. Het komt dan ook als een verrassing dat het uiteindelijk de man is die overlijdt, doordat zijn vrouw compleet onwetend en zonder de gevolgen van haar daad het woordt 'death' neerlegd. We kunnen ons moeilijk in de woede van de man ten opzichte van zijn vrouw inleven, maar we kunnen het ons wel goed voorstellen dat het zeer aantrekkelijk is om 'gevaarlijke' woorden te leggen, op het moment dat je door hebt dat de gelegde woorden waarheid worden. Je wilt het dan toch uitproberen en dat is spannend.